به یاد دوست که هرچه دارم از اوست

یکی از قسمت های جدا نشدنی زندگی هر انسانی خیال پردازی های اوست.

خیالات به دو دسته اند: برخی قابل این هستند که فرد با تلاش و همت خود به آنها نائل شود و برخی نیز این قابلیت را ندارند و هرگز دسترسی به آنها ممکن نیست مثل کسی که در خیالاتش به دوران جوانی خود باز می گردد و درآن سیر می کند و یا کسی که در خیالات خود در قالب یک پرنده است.

در مورد دسته اول باید گفت که همه ما در ذهن خود تصویر واضحی از یک انسان ایده آل داریم.حال این سوال مطرح می شود که چند درصد مردم تلاش می کنند تا به ایده آل خود برسند؟

و اما دسته دوم :به عقیده من خیال پردازی غیرواقع و غیر قابل دسترس انسان را از حقیقت زندگی دور می کند و اورا برای مدتی در دنیائی معادل این جهان قرار می دهد که این مسئله به شکلی فرد را از زندگی عقب می اندازد و وقت اورا به هدر می دهد.

خوشحال می شوم که نظرات شمارا هم در این مورد بدانم.